Κατηγορία: Διαδίκτυο

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον κόσμο που κατέβηκε στις πλατείες χτες. Ούτε και όσους το ξανακάνουν σήμερα. Κάποιοι είχαν διαδηλώσει ξανά, κάποιοι πήραν το βάπτισμα του πυρός. Κάποιοι θα πετύχουν το στόχο τους, κάποιοι θα καπελωθούν, άλλοι θα απογοητευθούν. Δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις, η εμπειρία γεννά τα αντανακλαστικά.

Αγανακτισμένοι πολίτες, ειρηνική διαμαρτυρία, αυθόρμητη συγκέντρωση…  πέρα από κομματικές γραμμές και παλιομοδίτικες αντιλήψεις. Κι όλα αυτά μέσω του internet. Είναι μόδα το internet σήμερα. Όπως κάποτε ήταν μόδα το παντελόνι καμπάνα και οι φαβορίτες. Η μόδα κοιτάει πάντα μπροστά. Και βλέπει πάντα μακριά.

Ζούμε σε μια  φτωχή χώρα που μας επιτρέπει να ψηφίζουμε στις εκλογές, να κάνουμε επιλογές, να πηγαίνουμε διακοπές, να έχουμε facebook, να αγοράζουμε iPhone. Αλλά δε μας αρκεί. Θέλουμε την πραγματική δημοκρατία και πάμε πλατεία για να τη διεκδικήσουμε. Αυτό είναι επανάσταση. Ο καθένας κάνει την επανάσταση που του αξίζει τελικά.

Αυτό το έργο το έχω ξαναδεί. Ας μου επιτραπεί να έχω άποψη για το γεγονός. Το ζητούμενο δεν είναι να σηκωθεί ο κόσμος από τον καναπέ του, αλλά να σηκωθεί για να πάει κάπου. Αλλιώς μιλάμε απλώς για ινιδισμό.

Θυμάστε το Βασίλη Λεβέντη; Την τελευταία νύχτα πριν του κλείσουν το κανάλι, ήταν σε κατάσταση αμόκ και σκυλόβριζε Παπανδρέου και Μητσοτάκη. Ανάμεσα στα πολλά που είχε πει, ήταν και η παροιμιώδης φράση: “κάποια ζώα δε με πιστεύανε, τώρα θα με πιστέψουν ευτυχώς και τα ζώα”.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν τον πίστεψαν τα ζώα και κυρίως αν υπάρχουν ακόμα ζώα. Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας “Πρώτο Θέμα” διαβάζω σχόλια αναγνωστών στις προτάσεις που ανακοίνωσε η κ. Παπαρήγα ότι θα φέρει στη βουλή το ΚΚΕ ως σχέδιο νόμου για την καταπολέμηση της ανεργίας. Είναι απίθανο το πόσο έξυπνοι είναι οι αναγνώστες… τόσο έξυπνοι που νιώθω μειονεκτικά, χάνω την αυτοπεποίθησή μου. Όλοι ανεξαιρέτως θεωρούν από ανεφάρμοστες υπερβολές ως δόλιες ανοησίες τις συγκεκριμένες προτάσεις.
Προφανώς, με τα 500 ευρώπουλα του ταμείου είναι καλυμμένοι οι άνεργοι, τα 700 είναι αρκετά για για τους εργαζομένους, ενώ τα ρετιρέ των 1000 ευρώ μηνιαίως δεν έχουν καν ανάγκη τα δώρα Πάσχα/Χριστουγέννων. Διαφορετικά αυτά που γράφουν στα σχόλιά τους, δε θα τα ζωγράφιζε ούτε παιδάκι του νηπιαγωγείου. Θέλω να ξέρω πώς έριχναν το φάκελο στην κάλπη όλοι αυτοί πριν ένα μόλις χρόνο. Τους πίστεψαν τους πολιτικούς, αλλά κατάλαβαν την αλήθεια μετά τις εκλογές. Πώς γίνεται ο κόσμος προεκλογικά να πιστεύει τα κόμματα εξουσίας, ενώ ο Λεβέντης φώναζε για το ακριβώς αντίστροφο;

Όπως λέει και η σχετική διαφήμιση του conn-x, τώρα σερφάρουν όλοι. Εννοείται ότι δικαίωμα στην πρόσβαση στο διαδίκτυο έχουν όλοι,περισσότερο και λιγότερο προικισμένοι. Διαπιστώνω όμως ότι είτε το ποσοστό των ηλιθίων αυξήθηκε δραματικά, είτε οι εξυπνότεροι απέχουν. Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα Βασίλης Λεβέντης. Κι αν υπάρχει βέβαια, δε θα διαβάζει το δικό μου blog. Εγώ έχω όλη τη διάθεση να τον πληροφορήσω ότι τελικώς τα ζώα δεν τον πίστεψαν.

Τα πήρα άγρια στο κρανίο με τις παπαριές και τις αερολογίες του blog troktiko. Προσωπικές απόψεις, ανακρίβειες, προπαγάνδα, άνοστο χιούμορ και εκβιασμοί. Βλέπει κανείς μέσα σ’αυτά την έννοια «δημοσιογραφία»;
Παρ’ όλα αυτά, οι συντάκτες θεωρούν εαυτούς δημοσιογράφους και αυτό που κάνουν ενημέρωση. Κέρδισαν επισκεψιμότητα προσφέροντας υπηρεσίες κλειδαρότρυπας. Έχοντας πρόσβαση στις δημοσιογραφικές πληροφορίες, είναι εύκολο να δημοσιεύεις ονόματα, όταν τα μέσα δεσμεύονται να διατηρήσουν την ανωνυμία. Είναι εύκολο να λες μεγάλα λόγια, να το παίζεις τιμητής των πάντων, να κατηγορείς, να χλευάζεις, να λοιδωρείς, να λασπολογείς, να εκβιάζεις… όταν είσαι ανώνυμος.
Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία κύριοι. Είναι αλητεία. Ο δημοσιογράφος μπορεί να μην αποκαλύπτει τις πηγές του, μπορεί να κρατήσει μυστική και τη δική του ταυτότητα, αλλά οφείλει να φοράει παντελόνια. Χωρίς να έχω κάτι προσωπικό με όσες κυρίες προτιμούν τις φούστες, καταγγέλω το διαχειριστή του troktiko ότι δεν φοράει παντελόνια· περισσότερο φαίνεται να προτιμά τη σκιά (σκιά έγραψα, όχι συκιά).