Πολιτική – Σελίδα 6

Ο μισθός του βουλευτή και άλλα παραμύθια

Είναι να απορεί κανείς για τον τρόπο που σκέφτονται οι πολιτικοί που κατάφεραν να μπουν στη Βουλή. Μας θεωρούν όλους ανόητους ή απλώς έχουν υπολογίσει το ποσοστό χαζών ανάμεσα στους ψηφοφόρους σε υψηλά νούμερα;

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ανθρώπους να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, γιατί για λόγους σκοπιμότητας δεν θέλουν να εκφράσουν δημοσίως διαφορετικές θέσεις από τους ομοϊδεάτες τους. Καταλαβαίνω ότι αν και θλιβερό, αυτό είναι ένα καθήκον του βουλευτή.

Διαβάζω στη συνέντευξη του Θεόδωρου Καράογλου στην εφημερίδα Espresso ότι “ο μισθός του βουλευτή δεν είναι υψηλός“ και μένω με το στόμα ανοιχτό. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Θέλει μεγάλο θράσος να θεωρείς λίγα 7.000 ευρώ, ακόμα κι αν επικαλείσαι τη δικαιολογία των εξόδων. Πώς θα το κρίνουν αυτό οι ψηφορόροι; Φαίνεται ότι η εκλογική του πελατεία δεν ανήκει στην κατηγορία των 700 ευρώ.

Εδώ και χρόνια διανύουμε περιόδους λιτότητας. Εδώ και χρόνια οι βουλευτές ψηφίζουν και αποφασίζουν αυξήσεις στην βουλευτική αποζημείωση, ενώ οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε “θυσίες”. Δυστυχώς, αυτός είναι ο κόσμος μας. Πλούσιοι και φτωχοί. Καλοπερασάκηδες που πίνουν εις υγείαν των κορόιδων. Ας με συγχωρέσουν τα υπόλοιπα κορόιδα, αλλά ίσως τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν. Όσοι διαφωνούν με αυτή τη φράση, ας αποφύγουν τα σχόλια. Καλύτερα να το δείξουν εμπράκτως πίσω από το παραβάν.

Επιτυχία ή Ειλικρίνεια;

Για ποιο λόγο αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική;
Στην καλύτερη περίπτωση, ο πολιτικός θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τόπο, την κοινωνία, τους συμπολίτες του. Σίγουρος για τις ικανότητές του, επιδιώκει την εξουσία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα, να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να κάνει τις αναγκαίες τομές, να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες και φυσικά να δώσει τις απαραίτητες παροχές προς το συμφέρον των πολλών.
Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ποτέ δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. Πάντα υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, εκτροπή από τα αναμενόμενα και τελικά αδυναμία εκπλήρωσης του σχεδίου. Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία των κυβερνώντων είναι η τραγική κατάσταση του κράτους, όπως το παρέδωσαν οι προκάτοχοί τους. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι προεκλογικά διακύρητταν ότι έχουν το μαγικό ραβδί που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ρυθμίσει τα πάντα. Αλλά, βέβαια, τότε δε γνώριζαν το πραγματικό χάλι της εθνικής οικονομίας. Δεν φαντάζονταν ότι δεν είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης προς το καλύτερο.
Και έτσι, πέρασαν 4 χρόνια χωρίς να καλυτερέψει η ζωή μας. Και η κυβέρνηση που επανεξελέγει, συνεχίζει να προτάσει δικαιολογίες για τη μη αναβάθμιση της ζωής των πολιτών, επικαλούμενη την οικτρή κατάσταση της οικονομίας, τις διεθνείς συγκυρίες, την κακή μας τύχη…
Αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα υπάρξει ένας πολιτικός που θα έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του, τις αδυναμίες του και την αποτυχία του να προσφέρει όλα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να τον κακολογήσει αν με ειλικρίνεια δηλώσει ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις του, δεν είναι ικανός ή περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους και αποσύρεται από την πολιτική ή την άσκηση εξουσίας;
Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τους υπουργούς να παραδέχονται ότι απέτυχαν στις εξετάσεις μαθητευόμενων μάγων; Γιατί ποτέ δεν έχει το θάρρος ένας πρωθυπουργός να βγει δημόσια και να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους ανίκανους να μας κυνερνούν; Μέχρι πότε θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη επειδή αυτοί αποτυγχάνουν; Μέχρι πότε θα σφίγγουμε το ζωνάρι επειδή αυτοί είναι κοντόφθαλμοι; Μέχρι πότε;