Ετικέτα: εκλογές

Άμα είμαστε ίσοι, τράβα κατούρα όρθια

Ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα, με όρους ισότητας των 2 φύλων. Από τις πρωτόγνωρες αλλαγές της πρώτης σοσιαλιστικής μεταρρύθμισης του 1982 που έφερε η Αλλαγή έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Τα κόμματα εντάσσουν γυναίκες στα ψηφοδέλτιά τους λόγω της υποχρεωτικής ποσόστωσης και σήμερα υπάρχουν περισσότερες γυναίκες στη Βουλή από ποτέ.

Απέναντί μας (ή δίπλα μας) υπάρχει μια αχανής ασιατική μουσουλμανική υπανάπτυκτη χώρα με συντηρητική κυβέρνηση στα όρια της θρησκοληψίας. Μια χώρα όπου σήμερα διεξάγονται εκλογές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, συμμετέχει με τα δικά του ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα στις εκλογές. Και οι 550 υποψήφιοί του είναι γυναίκες (το 60% εργάτριες). Με αυτόν τον τρόπο θέλει να συμβολίσει την πάλη για τα δικαιώματα των γυναικών, και κυρίως των εργαζομένων, ενάντια στη διπλή εκμετάλλευση.

Εμείς, βέβαια, ζούμε σε μια αναπτυγμένη προοδευτική ευρωπαϊκή χώρα, με αριστερή (εσχάτως) κυβέρνηση, όπου τα ζητήματα αυτά έχουν διευθετηθεί εδώ και δεκαετίες και εννοείται ότι δεν υπάρχει λόγος (ούτε καν συμβολικός) για πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση.

Μετά τα μπάνια του λαού και τους νόμους του θερινού τμήματος της Βουλής, οι εθνοπατέρες και τα ΜΜΕ ασχολούνται με τα απευκταία σενάρια του άμεσου μέλλοντος:
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πάμε σε εκλογές.
Οι αγορές τρέμουν την πιθανότητα να μην εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.
Αν προκηρυχτεί Δημοψήφισμα, θα καταρρεύσει η οικονομία, θα καταστραφεί η χώρα.

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Εκλογές, το Δημοψήφισμα και η Προεδρία είναι οι 3 πληγές της Δημοκρατίας μας. Στην πραγματικότητα, το μόνο που φοβούνται είναι ένας λαός που μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον του.

Ευτυχώς για κείνους και δυστυχώς για εμάς, ο ψηφοφόρος σήμερα κάνει τόσο έξυπνες επιλογές, όσο κι ο χιμπατζής στο εργαστήριο που διαλέγει το κλουβί με τη μπανάνα.

O Κασιδιάρης, εκπρόσωπος (χ)τύπου της Χ.Α., ένας παλικαράς που έγινε για 2 μέρες βουλευτής, επιτέθηκε με γροθιές στη Λιάνα Κανέλλη, μέσα στο τηλεοπτικό studio της πρωινής εκπομπής του Αντένα, με το Γιώργο Παπαδάκη. Προηγουμένως έλουσε με το ποτήρι του την εκπρόσωπο του Σύριζα. Ο νταής νεαρός, αφού ξυλοφόρτωσε την 60χρονη βουλευτή του ΚΚΕ, έσπευσε να εξαφανιστεί για 2 μέρες, μέχρι την παρέλευση του αυτοφώρου, καθώς η Εισαγγελέας του Α.Π ζήτησε από την αστυνομία να τον συλλάβει.

Παρά την καθολική καταδίκη από τον πολιτικό κόσμο, κάποιοι θεώρησαν την επίθεση δίκαια. Διάβασα προχτές στο internet κάποιον που έγραψε ότι ο λαός που ψηφίζει, νομιμοποιεί και τη Χ.Α.

Σημειώνω μόνο τα εξής:

• Ο κόσμος που “νομιμοποιεί” τη ΧΑ, βάζοντας τα πρωτοπαλίκαρα στη βουλή, είναι ο ίδιος κόσμος που “νομιμοποιούσε” 40 χρόνια τώρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για να μας κλέβουν και να μας οδηγήσουν στη σημερινή καταστροφή.
• Πριν αγανακτήσουν όλοι αυτοί, ας κάνουν την αυτοκριτική τους. Επειδή όμως είναι δύσκολο να αναγνωρίσει κάποιος την προσωπική του βλακεία, προτιμά να βρίζει και να ζητά κρεμάλες και ελικόπτερα, για εκείνους που δόξαζε 2 ή 4 χρόνια πριν.
• Και στο τέλος επικροτούν τη στάση του κάθε Κασιδιάρη που μετρά το αντριλίκι με βρισιές και με γροθιές.

Όσοι είναι παλικάρια, τη ζωή τους την περνούν στις σκαλωσιές.

Αν θέλαμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, θα τομλούσαμε να πούμε ότι ο δεύτερος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι μεγάλη υποκρισία. Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τον καλύπτουν με δημοκρατικό μανδύα, η προσπάθεια συμβιβασμών και το αλισβερίσι μεταξύ ανθυποψηφίων είναι ντροπή για μια ευνομούμενη πολιτεία. Βέβαια, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι είναι συνηθισμένες στις σύγχρονες εκλογικές διαδικασίες και κανείς δεν προτείνει να καταργηθούν οι εκλογές. Και δε φταίνε μόνο οι “κακοί” πολιτικοί.
Τι να το κάνω που ο νεοκλεγείς δήμαρχος θα συγκεντρώνει τουλάχιστον το 50% των ψήφων, όταν ούτε καν το πλησιάζει σε αναλογία εγεγγραμένων ή κατοίκων της περιοχής του; Γιατί πρέπει να θεωρήσω δημοκρατική πράξη την ανοχή που θα του δείξουν οι πολίτες, απλά και μόνο επειδή μισούν τον αντίπαλό του;

Θυμάμαι τη “δημοκρατικότατη” διαδικασία στην Αρχαία Αθήνα, όπου οι πολίτες ψήφιζαν για τον εξοστρακισμό των υποτιθέμενων εχθρών του Δήμου, συνήθως προκαταβολικά. Αν υπήρχε κάτι τέτοιο και σήμερα, πιθανόν να μη φτάναμε στο σημείο να παρακαλάνε οι μεν τους δε να τους στηρίξουν, για να μαυρίσουν κάποιον άλλο. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι μάλλον μη εφαρμόσιμο σήμερα.
Θα μπορούσε να μας βγάλει από το αδιέξοδο ένας τρίτος γύρος; Ένας γύρος με έναν και μοναδικό υποψήφιο, το νικητή της 2ης Κυριακής. Ένας τρίτος γύρος, όπου το ζητούμενο θα είναι η έγκριση του αποτελέσματος του προηγούμενου. Αν καταψηφιστεί ο δήμαρχος από το 50% του εκλογικού σώματος, δε θα νομιμοποιείται να αναλάβει το αξίωμα. Μπορείς να το αντέξεις δήμαρχε;

Αλλά δεν πρόκειται να γίνει. Όχι γιατί σχεδόν όλοι θα διαφωνήσουν (ίσως ακόμα κι εγώ) με την προχειρότητα της πρότασής μου. Όχι γιατί είναι απλώς λάθος. Δε θα το κάνουν γιατί δεν έχουν αρχίδια.

δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους όμοιούς μου και για τους όμοιούς σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί

Αμφιταλαντευόμουν για τον τίτλο. Αν θα έπρεπε να γράψω τα σταφύλια της οργής ή τα σταφύλια της αποχής. Ή τα καρύδια. Τόσες παπαριές ακούσαμε αυτές τις μέρες.

Αυτοδιοικητικές εκλογές χτες και κάποιοι ψηφίσαμε, κάποιοι άλλοι όχι. Το μείζον ζήτημα χτες ήταν η αποχή, που πλησίασε το 60% στην Αθήνα. Πολλοί αμφισβητούν τη νομιμότητα της εκλογής του δημάρχου. Οφείλω να παραδεχτώ ότι οι περίπου 70.000 άνθρωποι που θέλουν τον Κακλαμάνη στην πρωτεύουσα, είναι λίγοι συγκριτικά με τους κατοίκους (ετεροδημότες, αλλοδαποί).
Γιατί όμως κάποιοι επιλέγουν να μη κάνουν χρήση του δικαιώματος του εκλέγειν; Δε νομίζω ότι υπάρχει σαφής ερμηνεία και σίγουρα όχι μόνο μία. Από την απάθεια της αδιαφορίας μέχρι την οργή της αγανάκτησης υπάρχουν πολλές υποδιαιρέσεις. Πώς μπορούμε να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι;

ΥΓ. Μετά το σχέδιο Καποδίστριας, είδαμε και το σχέδιο Καλλικράτης. Ποιος ο λόγος για τοπική αυτοδιοίκηση, όταν δεν είναι τοπική πια; Ίσως είναι καιρός να εφαρμοστεί  ένα νέο μεγαλεπήβολο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο θα καταργηθούν οι δήμοι και οι περιφέρειες και όλη η χώρα θα αποτελεί μια επαρχία. Προτείνω να ονομαστεί Σχέδιο Αλέξανδρος.  Και στις μοναδικές εκλογές να ψηφίζουμε τους 24 της ευρωβουλής.