Ετικέτα: εκλογές

Για ποιο λόγο αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική;
Στην καλύτερη περίπτωση, ο πολιτικός θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τόπο, την κοινωνία, τους συμπολίτες του. Σίγουρος για τις ικανότητές του, επιδιώκει την εξουσία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα, να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να κάνει τις αναγκαίες τομές, να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες και φυσικά να δώσει τις απαραίτητες παροχές προς το συμφέρον των πολλών.

Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ποτέ δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. Πάντα υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, εκτροπή από τα αναμενόμενα και τελικά αδυναμία εκπλήρωσης του σχεδίου. Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία των κυβερνώντων είναι η τραγική κατάσταση του κράτους, όπως το παρέδωσαν οι προκάτοχοί τους. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι προεκλογικά διακύρητταν ότι έχουν το μαγικό ραβδί που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ρυθμίσει τα πάντα. Αλλά, βέβαια, τότε δε γνώριζαν το πραγματικό χάλι της εθνικής οικονομίας. Δεν φαντάζονταν ότι δεν είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης προς το καλύτερο.
Και έτσι, πέρασαν 4 χρόνια χωρίς να καλυτερέψει η ζωή μας. Και η κυβέρνηση που επανεξελέγει, συνεχίζει να προτάσει δικαιολογίες για τη μη αναβάθμιση της ζωής των πολιτών, επικαλούμενη την οικτρή κατάσταση της οικονομίας, τις διεθνείς συγκυρίες, την κακή μας τύχη…

Αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα υπάρξει ένας πολιτικός που θα έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του, τις αδυναμίες του και την αποτυχία του να προσφέρει όλα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να τον κακολογήσει αν με ειλικρίνεια δηλώσει ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις του, δεν είναι ικανός ή περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους και αποσύρεται από την πολιτική ή την άσκηση εξουσίας;

Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τους υπουργούς να παραδέχονται ότι απέτυχαν στις εξετάσεις μαθητευόμενων μάγων; Γιατί ποτέ δεν έχει το θάρρος ένας πρωθυπουργός να βγει δημόσια και να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους ανίκανους να μας κυνερνούν; Μέχρι πότε θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη επειδή αυτοί αποτυγχάνουν; Μέχρι πότε θα σφίγγουμε το ζωνάρι επειδή αυτοί είναι κοντόφθαλμοι; Μέχρι πότε;

Mικρή αγγελία: Από χρεωκοπημένη βαλκανική δημοκρατία, ζητείται Ιζνογκούντ με προσόντα και όρεξη (για κουτάλα). Παρέχεται βασικός μισθός και ποσοστά επί των προμηθειών. Αποστείλατε βιογραφικά και υποσχέσεις επιτυχίας.

Εδώ και μήνες, το ΠαΣοΚ ζητάει επίμονα εκλογές. Ακόμα εντονότερα μετά τις ευρωεκλογές.
Η κυβέρνηση, ως καθ’ ύλην αρμόδια, το αρνείται. Και το αρνείται με επιχειρήματα, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Και το ΠαΣοΚ φυσικά επιμένει, όχι για να σώσει τη χώρα, αλλά για να καταστρέψει το κυβερνητικό έργο.
Ευτυχώς που οι ταγοί της Ν.Δ. ξέρουν να κυβερνούν. Και συνεχώς αντιπαρέρχονται τις συνταγματικές εκτροπές της αντιπολίτευσης και υπόσχονται να εξαντλήσουν την τετρατία για την οποία τους εμπιστεύτηκε ο λαός τις τύχες του τόπου.
Μόλις σήμερα, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Πάνος Παναγιωτόπουλος αντέδρασε έντονα, λέγοντας ότι “ο ελληνικός λαός και βεβαίως κανείς από τη ΝΔ δεν θέλει εκλογές”.

Μας το έσκασε τελικά το παραμύθι ο Κωστάκης. Στις 4 Οκτωβρίου καλούμαστε να προσέλθουμε στις κάλπες, για να αποφασίσουμε ως εργοδότης-λαός ποιον θα προσλάβουμε στη θέση του Χαλίφη. Δεν ξέρω ποιος τελικά θα προκριθεί για την πλήρωση της θέσης. Ευτυχώς δεν έχουμε έλλειψη υποψηφίων. Από Ιζνογκούντ έχουμε να φάν’ και οι κότες.

Σκέφτομαι ότι σε 3 βδομάδες θα έχουμε εκλογές. Θα επαναλάβουμε ένα λάθος που κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια αλλά ευτυχώς θα έχουμε την ευκαιρία να το διορθώσουμε σε 4 χρόνια. Αυτό είναι που μ’αρέσει στη δημοκρατία. Ψηφίζεις σήμερα κάτι, αντιλαμβάνεσαι το λάθος σου αργότερα και έχεις μια δεύτερη ευκαιρία. Και εννοείται ότι 8 χρόνια αργότερα θα έχεις και μια τρίτη ευκαιρία και πάει λέγοντας.

Για ποιο λόγο αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική;
Στην καλύτερη περίπτωση, ο πολιτικός θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τόπο, την κοινωνία, τους συμπολίτες του. Σίγουρος για τις ικανότητές του, επιδιώκει την εξουσία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα, να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να κάνει τις αναγκαίες τομές, να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες και φυσικά να δώσει τις απαραίτητες παροχές προς το συμφέρον των πολλών.
Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ποτέ δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. Πάντα υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, εκτροπή από τα αναμενόμενα και τελικά αδυναμία εκπλήρωσης του σχεδίου. Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία των κυβερνώντων είναι η τραγική κατάσταση του κράτους, όπως το παρέδωσαν οι προκάτοχοί τους. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι προεκλογικά διακύρητταν ότι έχουν το μαγικό ραβδί που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ρυθμίσει τα πάντα. Αλλά, βέβαια, τότε δε γνώριζαν το πραγματικό χάλι της εθνικής οικονομίας. Δεν φαντάζονταν ότι δεν είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης προς το καλύτερο.
Και έτσι, πέρασαν 4 χρόνια χωρίς να καλυτερέψει η ζωή μας. Και η κυβέρνηση που επανεξελέγει, συνεχίζει να προτάσει δικαιολογίες για τη μη αναβάθμιση της ζωής των πολιτών, επικαλούμενη την οικτρή κατάσταση της οικονομίας, τις διεθνείς συγκυρίες, την κακή μας τύχη…
Αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα υπάρξει ένας πολιτικός που θα έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του, τις αδυναμίες του και την αποτυχία του να προσφέρει όλα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να τον κακολογήσει αν με ειλικρίνεια δηλώσει ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις του, δεν είναι ικανός ή περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους και αποσύρεται από την πολιτική ή την άσκηση εξουσίας;
Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τους υπουργούς να παραδέχονται ότι απέτυχαν στις εξετάσεις μαθητευόμενων μάγων; Γιατί ποτέ δεν έχει το θάρρος ένας πρωθυπουργός να βγει δημόσια και να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους ανίκανους να μας κυνερνούν; Μέχρι πότε θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη επειδή αυτοί αποτυγχάνουν; Μέχρι πότε θα σφίγγουμε το ζωνάρι επειδή αυτοί είναι κοντόφθαλμοι; Μέχρι πότε;