Κατηγορία: Κοινωνία

Είναι να απορεί κανείς για τον τρόπο που σκέφτονται οι πολιτικοί που κατάφεραν να μπουν στη Βουλή. Μας θεωρούν όλους ανόητους ή απλώς έχουν υπολογίσει το ποσοστό χαζών ανάμεσα στους ψηφοφόρους σε υψηλά νούμερα;

Για ποιο λόγο αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική;
Στην καλύτερη περίπτωση, ο πολιτικός θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τόπο, την κοινωνία, τους συμπολίτες του. Σίγουρος για τις ικανότητές του, επιδιώκει την εξουσία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα, να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να κάνει τις αναγκαίες τομές, να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες και φυσικά να δώσει τις απαραίτητες παροχές προς το συμφέρον των πολλών.
Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ποτέ δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. Πάντα υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, εκτροπή από τα αναμενόμενα και τελικά αδυναμία εκπλήρωσης του σχεδίου. Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία των κυβερνώντων είναι η τραγική κατάσταση του κράτους, όπως το παρέδωσαν οι προκάτοχοί τους. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι προεκλογικά διακύρητταν ότι έχουν το μαγικό ραβδί που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ρυθμίσει τα πάντα. Αλλά, βέβαια, τότε δε γνώριζαν το πραγματικό χάλι της εθνικής οικονομίας. Δεν φαντάζονταν ότι δεν είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης προς το καλύτερο.
Και έτσι, πέρασαν 4 χρόνια χωρίς να καλυτερέψει η ζωή μας. Και η κυβέρνηση που επανεξελέγει, συνεχίζει να προτάσει δικαιολογίες για τη μη αναβάθμιση της ζωής των πολιτών, επικαλούμενη την οικτρή κατάσταση της οικονομίας, τις διεθνείς συγκυρίες, την κακή μας τύχη…
Αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα υπάρξει ένας πολιτικός που θα έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του, τις αδυναμίες του και την αποτυχία του να προσφέρει όλα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να τον κακολογήσει αν με ειλικρίνεια δηλώσει ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις του, δεν είναι ικανός ή περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους και αποσύρεται από την πολιτική ή την άσκηση εξουσίας;
Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τους υπουργούς να παραδέχονται ότι απέτυχαν στις εξετάσεις μαθητευόμενων μάγων; Γιατί ποτέ δεν έχει το θάρρος ένας πρωθυπουργός να βγει δημόσια και να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους ανίκανους να μας κυνερνούν; Μέχρι πότε θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη επειδή αυτοί αποτυγχάνουν; Μέχρι πότε θα σφίγγουμε το ζωνάρι επειδή αυτοί είναι κοντόφθαλμοι; Μέχρι πότε;

Ήρθε ο χειμώνας και φέτος. Πιο βαρύς από τον περσυνό. Με το πετρέλαιο θέρμανσης σε νέα ιστορικά υψηλά (όπως λένε κι οι χρηματιστές) είτε θα ψοφήσουμε από το κρύο είτε από την πείνα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κάνουμε λευκά Χριστούγεννα. Ακόμα κι αν δε χιονίσει, το τραπέζι μας θα είναι τόσο άδειο φέτος που θα φαίνεται εντονότερο το λευκό τραπεζομάντηλο.
Δεν ξέρω τι με έπιασε και είμαι τόσο πεσιμιστής. Φαίνεται ότι το να βλέπεις τη δυστυχία των άλλων, δεν σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένο. Λες και το κάνουν επίτηδες, όσο πλησιάζουν οι γιορτές, τόσο πληθαίνουν τα διαφημιστικά της unicef για τα παιδιά του 3ου κόσμου, των εγχώριων οργανώσεων για τα παιδιά, τα σποτάκια για τους αναξιοπαθούντες, έρανοι κλπ.
Το μόνο που θα σώσει αυτή τη χώρα είναι η πυγμή του Τριανταφυλλόπουλου. Όπως όλα τα έθνη χωρίς (σοβαρό) κράτος, θέλουμε κι εμείς το δικό μας Ζορό, τον αδιάφθορο ήρωα. Ο Τριανταφυλλόπουλος θα σώσει την Ελλάδα από τους κακούς γιατρούς, τους κακούς πολιτικούς, τους κακούς δικαστικούς, τους κακούς εφοριακούς, τους κακούς αστυνομικούς…
Βέβαια, τελευταία, περισσότερα σκάνδαλα αποκαλύπτει το δελτίο ειδήσεων του Μέγκα, παρά οι εκπομπές κλειδαρότρυπας. Με τόση διαφθορά που έπεσε, χρησιμοποιούμε (εξ ανάγκης) τον Εθνικό μας Αδιάφθορο ακόμα και για την εξυγίανση της πολιτιστικής ζωής του τόπου. Μόλις ξεκαθαρίσει τι πραγματικά συνέβει και φτάσαμε στο μέγα σκάνδαλο της σύγκρουσης των γιγάντων Λάκη Λαζόπουλου και Νίκου Καρβέλα, οι κάθε λογής νταβατζήδες θα χάσουν πάλι τον ύπνο τους.