Κατηγορίες
Πολιτική

Εκλογές 2009 (ξανά…)

Mικρή αγγελία: Από χρεωκοπημένη βαλκανική δημοκρατία, ζητείται Ιζνογκούντ με προσόντα και όρεξη (για κουτάλα). Παρέχεται βασικός μισθός και ποσοστά επί των προμηθειών. Αποστείλατε βιογραφικά και υποσχέσεις επιτυχίας.

Εδώ και μήνες, το ΠαΣοΚ ζητάει επίμονα εκλογές. Ακόμα εντονότερα μετά τις ευρωεκλογές.
Η κυβέρνηση, ως καθ’ ύλην αρμόδια, το αρνείται. Και το αρνείται με επιχειρήματα, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Και το ΠαΣοΚ φυσικά επιμένει, όχι για να σώσει τη χώρα, αλλά για να καταστρέψει το κυβερνητικό έργο.
Ευτυχώς που οι ταγοί της Ν.Δ. ξέρουν να κυβερνούν. Και συνεχώς αντιπαρέρχονται τις συνταγματικές εκτροπές της αντιπολίτευσης και υπόσχονται να εξαντλήσουν την τετρατία για την οποία τους εμπιστεύτηκε ο λαός τις τύχες του τόπου.
Μόλις σήμερα, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Πάνος Παναγιωτόπουλος αντέδρασε έντονα, λέγοντας ότι “ο ελληνικός λαός και βεβαίως κανείς από τη ΝΔ δεν θέλει εκλογές”.

Μας το έσκασε τελικά το παραμύθι ο Κωστάκης. Στις 4 Οκτωβρίου καλούμαστε να προσέλθουμε στις κάλπες, για να αποφασίσουμε ως εργοδότης-λαός ποιον θα προσλάβουμε στη θέση του Χαλίφη. Δεν ξέρω ποιος τελικά θα προκριθεί για την πλήρωση της θέσης. Ευτυχώς δεν έχουμε έλλειψη υποψηφίων. Από Ιζνογκούντ έχουμε να φάν’ και οι κότες.

Κατηγορίες
Συνδικαλισμός

Δίκαιος αγώνας ή επαναστατική γυμναστική;

Κλείσαν οι ροδακινοπαραγωγοί τους δρόμους σε Πέλλα και Ημαθία, διαμαρτυρόμενοι για την εξευτελιστική τιμή στην οποία προτίθενται να αγοράσουν το προϊόν τους οι κονσερβοποιίες.

Έθιμο έγινε τα τελευταία χρόνια άλλωστε. Ο αγρότης μην έχοντας τη δυνατότητα να βρει το δίκαιο του, εκδικείται όσους δεν έχουν το ίδιο πρόβλημα. Δυστυχώς, επιλέγει να έρθει αντιμέτωπος με το φυσικό του σύμμαχο.
Θέλω να βγει και να μου πει ένας αγροτοσυνδικαλιστής, ποια είναι η πίεση που ασκεί στο βιομήχανο, όταν δεν επιτρέπει σε μένα να περάσω το δρόμο και να φτάσω στη δουλειά μου. Αν θα υπερασπιζόταν κάποιος τον αδικημένο αγρότη, αυτός θα ήμουν εγώ. Ο συμπατριώτης του, ο γείτονάς του, ο φίλος του. Ας μου βρει ένα λόγο να τον υπερασπιστώ και θα το κάνω.
Κατηγορίες
Πολιτική

Σφίξαν οι ζέστες…


Σκέφτομαι ότι σε 3 βδομάδες θα έχουμε εκλογές. Θα επαναλάβουμε ένα λάθος που κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια αλλά ευτυχώς θα έχουμε την ευκαιρία να το διορθώσουμε σε 4 χρόνια. Αυτό είναι που μ’αρέσει στη δημοκρατία. Ψηφίζεις σήμερα κάτι, αντιλαμβάνεσαι το λάθος σου αργότερα και έχεις μια δεύτερη ευκαιρία. Και εννοείται ότι 8 χρόνια αργότερα θα έχεις και μια τρίτη ευκαιρία και πάει λέγοντας.

Ξέρω ότι σε κάποιους δεν αρέσει το ειρωνικό μου ύφος. Δυστυχώς, έτσι είναι τα πράγματα. Δεν ειρωνεύομαι όμως τους αποδημητικούς ψηφοφόρους, αυτούς που άγονται και φέρονται ανάλογα με τον καιρό και τη μόδα που επικρατεί. Ο καθένας έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση, ταυτόγχρονα, της κρίσης του.

Περισσότερο τα έχω με αυτούς που, είτε αμφιταλαντεύονται είτε όχι, βλέπουν τις κάλπες σαν μια ευκαιρία να κάνουν λάθος χωρίς να τους δει κανείς. Μπορούν να κάνουν ότι θέλουν χωρίς το φόβο να τους χλευάσει ή να τους τιμωρήσει κάποιος. Κι όμως τις τραγικές ή και ολέθριες συνέπειες του λάθους κανείς δεν μπορεί να τις αποφύγει. Τι κι αν η ψήφος είναι μυστική; Το αποτέλεσμα της κάλπης είναι δημόσιο και τελικά μας επηρεάζει όλους.
Είναι τόσο μακρυά το Στρασβούργο. Είναι τόσο ξένο στην δική μας πραγματικότητα το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Νιώθουμε ότι στις ευρωεκλογές μπορούμε να πραγματοποιήσουμε το κρυφό μας πάθος, να κάνουμε αυτό που θέλαμε αλλά ντρεπόμαστε να κάνουμε, να στείλουμε ένα μύνημα σε αυτούς που έχουν κλειστά τα κινητά τους εδώ και τόσα χρόνια… Είναι όμως έτσι;

Δεν είχα σκοπό να γράψω ούτε μια γραμμή για τις εκλογές. Όπως βλέπεις, έχω να γράψω στο blog σχεδόν 2 μήνες. Με απορρόφησε η δουλειά κι οι υποχρεώσεις. Με νίκησε το άγχος και η κούραση. Πριν λίγο είδα ένα email σχετικά με ένα βίντεο στο youtube. Και με νίκησε κι ο συναισθηματισμός και έσταξε ένα δάκρυ. Ξύπνησαν μέσα μου οι μνήμες. Και γύρισα εδώ, στο blog… και ξέσπασα.
Κατηγορίες
Πολιτική

Εθνική Οικονομία SOS

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη. Η παγκόσμια κρίση επηρέασε φυσικά και τη χώρα μας. Και η κυβέρνηση προσπαθεί να μας σώσει. Ευτυχώς!
Ο πρωθυπουργός μας διαβεβαίωσε ότι δε θα υπάρξουν νέοι φόροι. Απλά, λόγω ανάγκης, θεσμοθετείται μια (προσωρινή) έκτακτη εισφορά. Όσοι έχουν λοιπόν, θα τσοντάρουν κάτι παραπάνω για να μπορέσουμε να βγούμε από το αδιέξοδο. Ευτυχώς!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διέγνωσε ορθά το πρόβλημα της ελληνικής κακοδαιμονίας. Και μας δείχνουν και τη λύση του προβλήματος. Δημοσιονομική λιτότητα. Περιορισμός των δαπανών και αυστηρότερος έλεγχος για να καταφέρουμε να προσπεράσουμε την κρίση. Ευτυχώς!
Το πρωί με ρώτησε ο πατέρας μου από ποιον δανείζεται το δημόσιο τα τεράστια ποσά που οφείλει και καλούμαστε όλοι εμείς να καλύψουμε. Σε ποιον αλήθεια χρωστάμε; Με τι επιτόκιο δανειζόμαστε; Δυσκολεύομαι να βρω την απάντηση. Σίγουρα όμως τη γνωρίζει ο αρμόδιος υπουργός. Ευτυχώς!
Πάντως, για να είμαι ακριβής, εγώ δε χρωστάω μία σε κανέναν. Ούτε ο πατέρας μου. Ακούω τόσα χρόνια ότι είμαστε καταχρεωμένοι, αλλά δε θυμάμαι να δανείστηκα ποτέ. Ε λοιπόν, εκείνοι που τα ζήτησαν και τα πήραν, να κόψουν το λαιμό τους να τα βρουν και να τα επιστρέψουν. Και δε λαϊκίζω καθόλου. Λαϊκιστές είναι αυτοί, που έχουν το θράσσος να βγαίνουν στα κανάλια και να υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν να επιβαρυνθούν οι τράπεζες και οι βιομήχανοι. Αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να δουλεύουμε αμισθί για να μη μας κολήσουν τη ρετσινιά του ανέργου. Αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίμε εμείς για την ανικανότητά τους. Ως πότε θα τους ανεχόμαστε;
Κατηγορίες
Πολιτική

Ο μισθός του βουλευτή και άλλα παραμύθια

Είναι να απορεί κανείς για τον τρόπο που σκέφτονται οι πολιτικοί που κατάφεραν να μπουν στη Βουλή. Μας θεωρούν όλους ανόητους ή απλώς έχουν υπολογίσει το ποσοστό χαζών ανάμεσα στους ψηφοφόρους σε υψηλά νούμερα;

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ανθρώπους να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, γιατί για λόγους σκοπιμότητας δεν θέλουν να εκφράσουν δημοσίως διαφορετικές θέσεις από τους ομοϊδεάτες τους. Καταλαβαίνω ότι αν και θλιβερό, αυτό είναι ένα καθήκον του βουλευτή.
Διαβάζω στη συνέντευξη του Θεόδωρου Καράογλου στην εφημερίδα Espresso ότι “ο μισθός του βουλευτή δεν είναι υψηλός“ και μένω με το στόμα ανοιχτό. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Θέλει μεγάλο θράσος να θεωρείς λίγα 7.000 ευρώ, ακόμα κι αν επικαλείσαι τη δικαιολογία των εξόδων. Πώς θα το κρίνουν αυτό οι ψηφορόροι; Φαίνεται ότι η εκλογική του πελατεία δεν ανήκει στην κατηγορία των 700 ευρώ.
Εδώ και χρόνια διανύουμε περιόδους λιτότητας. Εδώ και χρόνια οι βουλευτές ψηφίζουν και αποφασίζουν αυξήσεις στην βουλευτική αποζημείωση, ενώ οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουμε “θυσίες”. Δυστυχώς, αυτός είναι ο κόσμος μας. Πλούσιοι και φτωχοί. Καλοπερασάκηδες που πίνουν εις υγείαν των κορόιδων. Ας με συγχωρέσουν τα υπόλοιπα κορόιδα, αλλά ίσως τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν. Όσοι διαφωνούν με αυτή τη φράση, ας αποφύγουν τα σχόλια. Καλύτερα να το δείξουν εμπράκτως πίσω από το παραβάν.