Συντάκτης: Diataxis

Eye-Tee expert

Κατηγορίες
Πολιτική

Επιτυχία ή Ειλικρίνεια;

Για ποιο λόγο αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική;
Στην καλύτερη περίπτωση, ο πολιτικός θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τόπο, την κοινωνία, τους συμπολίτες του. Σίγουρος για τις ικανότητές του, επιδιώκει την εξουσία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα, να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να κάνει τις αναγκαίες τομές, να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες και φυσικά να δώσει τις απαραίτητες παροχές προς το συμφέρον των πολλών.
Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ποτέ δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. Πάντα υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, εκτροπή από τα αναμενόμενα και τελικά αδυναμία εκπλήρωσης του σχεδίου. Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία των κυβερνώντων είναι η τραγική κατάσταση του κράτους, όπως το παρέδωσαν οι προκάτοχοί τους. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι προεκλογικά διακύρητταν ότι έχουν το μαγικό ραβδί που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ρυθμίσει τα πάντα. Αλλά, βέβαια, τότε δε γνώριζαν το πραγματικό χάλι της εθνικής οικονομίας. Δεν φαντάζονταν ότι δεν είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης προς το καλύτερο.
Και έτσι, πέρασαν 4 χρόνια χωρίς να καλυτερέψει η ζωή μας. Και η κυβέρνηση που επανεξελέγει, συνεχίζει να προτάσει δικαιολογίες για τη μη αναβάθμιση της ζωής των πολιτών, επικαλούμενη την οικτρή κατάσταση της οικονομίας, τις διεθνείς συγκυρίες, την κακή μας τύχη…
Αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα υπάρξει ένας πολιτικός που θα έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του, τις αδυναμίες του και την αποτυχία του να προσφέρει όλα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να τον κακολογήσει αν με ειλικρίνεια δηλώσει ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις του, δεν είναι ικανός ή περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους και αποσύρεται από την πολιτική ή την άσκηση εξουσίας;
Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τους υπουργούς να παραδέχονται ότι απέτυχαν στις εξετάσεις μαθητευόμενων μάγων; Γιατί ποτέ δεν έχει το θάρρος ένας πρωθυπουργός να βγει δημόσια και να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους ανίκανους να μας κυνερνούν; Μέχρι πότε θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη επειδή αυτοί αποτυγχάνουν; Μέχρι πότε θα σφίγγουμε το ζωνάρι επειδή αυτοί είναι κοντόφθαλμοι; Μέχρι πότε;

Κατηγορίες
Κοινωνία ΜΜΕ

Χειμώνιασε και τα κεφάλια μέσα

Ήρθε ο χειμώνας και φέτος. Πιο βαρύς από τον περσυνό. Με το πετρέλαιο θέρμανσης σε νέα ιστορικά υψηλά (όπως λένε κι οι χρηματιστές) είτε θα ψοφήσουμε από το κρύο είτε από την πείνα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κάνουμε λευκά Χριστούγεννα. Ακόμα κι αν δε χιονίσει, το τραπέζι μας θα είναι τόσο άδειο φέτος που θα φαίνεται εντονότερο το λευκό τραπεζομάντηλο.
Δεν ξέρω τι με έπιασε και είμαι τόσο πεσιμιστής. Φαίνεται ότι το να βλέπεις τη δυστυχία των άλλων, δεν σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένο. Λες και το κάνουν επίτηδες, όσο πλησιάζουν οι γιορτές, τόσο πληθαίνουν τα διαφημιστικά της unicef για τα παιδιά του 3ου κόσμου, των εγχώριων οργανώσεων για τα παιδιά, τα σποτάκια για τους αναξιοπαθούντες, έρανοι κλπ.
Το μόνο που θα σώσει αυτή τη χώρα είναι η πυγμή του Τριανταφυλλόπουλου. Όπως όλα τα έθνη χωρίς (σοβαρό) κράτος, θέλουμε κι εμείς το δικό μας Ζορό, τον αδιάφθορο ήρωα. Ο Τριανταφυλλόπουλος θα σώσει την Ελλάδα από τους κακούς γιατρούς, τους κακούς πολιτικούς, τους κακούς δικαστικούς, τους κακούς εφοριακούς, τους κακούς αστυνομικούς…
Βέβαια, τελευταία, περισσότερα σκάνδαλα αποκαλύπτει το δελτίο ειδήσεων του Μέγκα, παρά οι εκπομπές κλειδαρότρυπας. Με τόση διαφθορά που έπεσε, χρησιμοποιούμε (εξ ανάγκης) τον Εθνικό μας Αδιάφθορο ακόμα και για την εξυγίανση της πολιτιστικής ζωής του τόπου. Μόλις ξεκαθαρίσει τι πραγματικά συνέβει και φτάσαμε στο μέγα σκάνδαλο της σύγκρουσης των γιγάντων Λάκη Λαζόπουλου και Νίκου Καρβέλα, οι κάθε λογής νταβατζήδες θα χάσουν πάλι τον ύπνο τους.

Κατηγορίες
Διάφορα

Καιγόμαστε!

Πολύ θα ήθελα να γράψω καήκαμε, αλλά… δυστυχώς ακόμα καιγόμαστε.
Και μέσα σε όλα, πρέπει να διεξαχθεί ο ποδοσφαιρικός αγώνας ΑΕΚ-Σεβίλλη. Το αίτημα της ΠΑΕ-ΑΕΚ για αναβολή του αγώνα δεν έγινε δεκτό από την UEFA. Ο καθένας με τον πόνο του θα σκέφτηκαν και αδιαφόρησαν. “Είναι οξύμωρο να μιλάμε για μπάλα, όταν οι συμπατριώτες μας παλεύουν για το βιος τους”, λεει δακρυσμένος ο Λυμπερόπουλος.

Κατηγορίες
Διάφορα

Παιδιά και παιδότοποι

Έχω την εντύπωση ότι οι παιδότοποι αυξάνονται και πληθύνονται όπως τα videoclubs στα τέλη τηςδεκαετίας του 80, τα καταστήματα κινητής τηλεφωνίας στα τέλη της δεκαετίας του 90 κλπ. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί επιλέγουν οι γονείς να διασκεδάσουν τα τέκνα τους σε έναν κλειστό χώρο. Γιατί ελαττώθηκαν οι επισκέψεις στα πάρκα ή τις παιδικές χαρές του δήμου;
Αναρωτιέμαι αν αυτός που πραγματικά αισθάνεται την ανάγκη του παιδότοπου είναι το παιδί ή ο γονιός. Το παιδί μπορεί να γνωρίσει και να συναναστραφεί άλλα παιδιά το ίδιο καλά σε οποιονδήποτε χώρο. Το παιδί θα παίξει το ίδιο καλά σε οποιονδήποτε χώρο (εννοείται ότι καιρού επιτρέποντος η πρώτη επιλογή είναι το ύπαιθρο).
Εκτός κι αν γέμισαν οι παιδικές χαρές και δεν φτάνουν για όλους.
Κάποιος φίλος μου έλεγε τις προάλλες ότι ο γιος του αρρώστησε, επειδή ακριβώς η πεθερά του επιμένει να τον πηγαίνει στο πάρκο, όπου το 90% είναι παιδιά μεταναστών. Είναι αυτό δικαιολογία; Φοβόμαστε να παίζουν τα παιδιά μας με τα παιδιά του Αλβανού, του Ρώσου ή του Βούλγαρου; Σε έναν κλειστό χώρο, όπου συνωστίζονται δεκάδες παιδιά μέσα σε μια πλαστική κατασκευή είναι λιγότερο πιθανό να μεταδοθούν οι ασθένειες;
Θυμάμαι έναν καθηγητή παιδορθοπεδικής στο (τότε Κεντρικό) Νοσοκομείο "Γεννηματάς" στη Θεσσαλονίκη που έλεγε ότι το 5/6ωρο του δημοτικού σχολείου είναι έγκλημα για την ανάπτυξη των παιδιών: "2-3 ώρες την ημέρα φτάνουν. Τις υπόλοιπες, το παιδί πρέπει να παίζει στο ύπαιθρο, να κινείται, να τρέχει…".
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θέλουν όλα τα παιδιά του κόσμου. Αυτό που ξέρω είναι ότι όποτε η κόρη μου βλέπει κούνιες, τραμπάλες, τσουλήθρες φωνάζει (σχεδόν υστερικά): "μπαμπά, γύρω-γύρω, γύρω-γύρω". Προφανώς, το "γύρω-γύρω" είναι alias για την παιδική χαρά ή για κάθε παιχνίδι που βρίσκεται εκεί.

Κατηγορίες
Διάφορα

Παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου

Σήμερα έβαλα για πρώτη φορά το παιδικό κάθισμα στο αυτοκίνητο. Η κόρη μου ξετρελάθηκε, θέλει συνέχεια βόλτα με το αυτοκίνητο. Βέβαια, βόλτες ήθελε και πριν, αλλά σήμερα ήταν ιδιαιτέρως χαρούμενη.
Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί περιστασιακά ένα βρεφικό κάθισμα στο αυτοκίνητό του. Αν σκοπεύεις να το βάζεις και να το βγάζεις, ανάλογα με τις ανάγκες μετακίνησης, είναι τρομερά μεγάλος κόπος. Τουλάχιστον, έτσι νομίζω τώρα εγώ, που δεν έχω ακόμα συνηθίσει.
Όπως και να έχει, το μέλλον θα δείξει. Δεν άλλαξα οδηγική συμπεριφορά πάντως. Προσπαθώ να οδηγώ το ίδιο προσεκτικά όταν είναι το παιδί στο αυτοκίνητο, όπως και πριν, όταν την κρατούσε στην αγκαλιά η μαμά ή γιαγιά της.
Καλά μας ταξίδια, λοιπόν.