Κατηγορία: Κοινωνία

Έπεσε το μάτι μου τυχαία πάνω στις πρόσφατες αποφάσεις του ΕΣΡ. Ανεξάρτητη αρχή, 5-6 σύμβουλοι που αποφασίζουν και διατάσσουν για το παρόν της τηλεόρασης στην Ελλάδα. Κάποιες απόψεις τους μοιάζουν με εμμονές, αλλά τους καταλαβαίνω. Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι η λογική με την οποία αποφασίζεται το ύψος του προστίμου για κάθε παράβαση. Υποθέτω ότι παίζουν ρόλο, εκτός από την βαρύτητα της παραβάσεως, το ποσοστό τηλεθέασης, το μέγεθος της διαφημιστικής δαπάνης, το ύψος της επένδυσης που έχει πραγματοποιηθεί αλλά και προηγούμενες κυρώσεις με αποφάσεις του ΕΣΡ.

Διαπίστωσα ότι τηλεοπτικός σταθμός πανελλήνιας εμβέλειας με 10% τηλεθέαση, επένδυση 8 εκατομμύρια ευρώ, διαφημιστική δαπάνη πάνω από 80 εκατομμύρια ευρώ και περισσότερες από 100 προηγούμενες κυρώσεις, τιμωρήθηκε με το αστρονομικό ποσό των 50.000 €
Σε άλλη απόφαση, για τοπικό τηλεοπτικό σταθμό αποφασίζεται:  “λαμβανομένης υπόψη της βαρύτητος της παραβάσεως και του εκ 900.000 ευρώ ύψους επένδυσης, ενδείκνυται όπως το πρόστιμο καθορισθεί στο ποσό των 15.000 ευρώ“.

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί τιμωρείται με 15.000 € ένα τοπικό καναλάκι και με 50.000 € ένα γνωστό πανελλαδικό που παραβαίνει τους κανόνες κατά σύστημα; Ξέρω, με την απορία θα μείνω…

Φαγώθηκαν κάποιοι γιατί η ΕΣΗΕΑ αποφάσισε το αυτονόητο, να συμμετέχει στη γενική πανελλαδική απεργία. Τάχα ενδιαφέρονται να καλυφθεί δημοσιογραφικά η απεργία.
Δεν ντρέπεστε ρε καναπεδάκηδες που θέλετε να μάθετε τα πάντα από την τηλεόραση; Όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για το μέλλον του, σηκώνεται και συμμετέχει στην πορεία, στις συγκεντρώσεις, φωνάζει, αγωνίζεται. Η πορεία δεν είναι show να το απολαύσεις με πίτσα και coca cola.

Τα έλεγα και πριν τις εκλογές σε φίλους: ο Καρατζαφέρης πρέπει να μπει στο βιβλίο Γκίνες. Κατάφερε να βάλει στη Βουλή κάθε καρυδιάς καρύδι.
Αποδεικνύεται ότι δεν ήμουν καθόλου υπερβολικός. Άκουσα τον Άδωνι Γεωργιάδη να λέει βλακείες που αντιστοιχούν σε διανοητική καθυστέρηση μεγάλου βαθμού.
Με αίσθημα ευθύνης, αναλαμβάνω να προτείνω στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, να συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτιά του, εκτός του Ψινάκη, και τις κυρίες Τζούλια Αλεξανδράτου και Μαριάννα Ντούβλη (εθνικό κοινοβούλιο και ευρωβουλή αντίστοιχα)

“Η αριστερά έχει πάρει τις δικές της αποφάσεις. Πρέπει και όλοι εμείς οι άλλοι να πάρουμε τις δικές μας“, κατέληξε.

 Μπαίνει ένας τύπος στο σαλούν και αρχίζει να πυροβολεί. Οι μισοί πελάτες βγήκαν έξω τρέχοντας. “Σας γαμάω όλους εδώ μέσα” φώναξε ο τύπος και συνέχισε να πυροβολεί αδιακρίτως. Οι υπόλοιποι θαμώνες λούφαξαν κάτω από τα τραπέζια κι ο τύπος φώναξε πάλι: “Σας γαμάω όλους εδώ μέσα“. Τότε σηκώθηκε από το σκαμπώ στην άκρη του μπαρ ο Τζο, που μέχρι τότε δεν είχε κουνηθεί καθόλου. Γύρισε αργά αργά και κοίταξε τον τύπο που φώναζε και πυροβολούσε. Εκείνος κοντοστάθηκε λίγο και φώναξε: “Εγώ και ο Τζο σας γαμάμε όλους εδώ μέσα“.

Αποδίδεται στον Αίσωπο ο εξής μύθος: Ένα κουνούπι έκατσε πάνω στο κέρατο ενός ταύρου. Kάθησε πολλή ώρα κι όταν αποφάσισε να φύγει, ρώτησε τον ταύρο αν θέλει να του αδειάσει τη γωνιά. Kι ο ταύρος είπε: “Oύτε όταν ήρθες σε κατάλαβα, ούτε αν φύγεις θα το μάθω“.

Για ποιο λόγο αποφασίζει κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική;
Στην καλύτερη περίπτωση, ο πολιτικός θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τόπο, την κοινωνία, τους συμπολίτες του. Σίγουρος για τις ικανότητές του, επιδιώκει την εξουσία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να διορθώσει τα κακώς κείμενα, να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να κάνει τις αναγκαίες τομές, να προβεί σε αποφασιστικές ενέργειες και φυσικά να δώσει τις απαραίτητες παροχές προς το συμφέρον των πολλών.

Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ποτέ δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. Πάντα υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, εκτροπή από τα αναμενόμενα και τελικά αδυναμία εκπλήρωσης του σχεδίου. Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία των κυβερνώντων είναι η τραγική κατάσταση του κράτους, όπως το παρέδωσαν οι προκάτοχοί τους. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι προεκλογικά διακύρητταν ότι έχουν το μαγικό ραβδί που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ρυθμίσει τα πάντα. Αλλά, βέβαια, τότε δε γνώριζαν το πραγματικό χάλι της εθνικής οικονομίας. Δεν φαντάζονταν ότι δεν είναι δυνατή η αναστροφή της κατάστασης προς το καλύτερο.
Και έτσι, πέρασαν 4 χρόνια χωρίς να καλυτερέψει η ζωή μας. Και η κυβέρνηση που επανεξελέγει, συνεχίζει να προτάσει δικαιολογίες για τη μη αναβάθμιση της ζωής των πολιτών, επικαλούμενη την οικτρή κατάσταση της οικονομίας, τις διεθνείς συγκυρίες, την κακή μας τύχη…

Αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα υπάρξει ένας πολιτικός που θα έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του, τις αδυναμίες του και την αποτυχία του να προσφέρει όλα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να τον κακολογήσει αν με ειλικρίνεια δηλώσει ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις του, δεν είναι ικανός ή περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους και αποσύρεται από την πολιτική ή την άσκηση εξουσίας;

Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τους υπουργούς να παραδέχονται ότι απέτυχαν στις εξετάσεις μαθητευόμενων μάγων; Γιατί ποτέ δεν έχει το θάρρος ένας πρωθυπουργός να βγει δημόσια και να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους ανίκανους να μας κυνερνούν; Μέχρι πότε θα βάζουμε το χέρι στην τσέπη επειδή αυτοί αποτυγχάνουν; Μέχρι πότε θα σφίγγουμε το ζωνάρι επειδή αυτοί είναι κοντόφθαλμοι; Μέχρι πότε;