Κατηγορία: Κοινωνία

Αν θέλαμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, θα τομλούσαμε να πούμε ότι ο δεύτερος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι μεγάλη υποκρισία. Όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τον καλύπτουν με δημοκρατικό μανδύα, η προσπάθεια συμβιβασμών και το αλισβερίσι μεταξύ ανθυποψηφίων είναι ντροπή για μια ευνομούμενη πολιτεία. Βέβαια, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι είναι συνηθισμένες στις σύγχρονες εκλογικές διαδικασίες και κανείς δεν προτείνει να καταργηθούν οι εκλογές. Και δε φταίνε μόνο οι “κακοί” πολιτικοί.
Τι να το κάνω που ο νεοκλεγείς δήμαρχος θα συγκεντρώνει τουλάχιστον το 50% των ψήφων, όταν ούτε καν το πλησιάζει σε αναλογία εγεγγραμένων ή κατοίκων της περιοχής του; Γιατί πρέπει να θεωρήσω δημοκρατική πράξη την ανοχή που θα του δείξουν οι πολίτες, απλά και μόνο επειδή μισούν τον αντίπαλό του;

Θυμάμαι τη “δημοκρατικότατη” διαδικασία στην Αρχαία Αθήνα, όπου οι πολίτες ψήφιζαν για τον εξοστρακισμό των υποτιθέμενων εχθρών του Δήμου, συνήθως προκαταβολικά. Αν υπήρχε κάτι τέτοιο και σήμερα, πιθανόν να μη φτάναμε στο σημείο να παρακαλάνε οι μεν τους δε να τους στηρίξουν, για να μαυρίσουν κάποιον άλλο. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι μάλλον μη εφαρμόσιμο σήμερα.
Θα μπορούσε να μας βγάλει από το αδιέξοδο ένας τρίτος γύρος; Ένας γύρος με έναν και μοναδικό υποψήφιο, το νικητή της 2ης Κυριακής. Ένας τρίτος γύρος, όπου το ζητούμενο θα είναι η έγκριση του αποτελέσματος του προηγούμενου. Αν καταψηφιστεί ο δήμαρχος από το 50% του εκλογικού σώματος, δε θα νομιμοποιείται να αναλάβει το αξίωμα. Μπορείς να το αντέξεις δήμαρχε;

Αλλά δεν πρόκειται να γίνει. Όχι γιατί σχεδόν όλοι θα διαφωνήσουν (ίσως ακόμα κι εγώ) με την προχειρότητα της πρότασής μου. Όχι γιατί είναι απλώς λάθος. Δε θα το κάνουν γιατί δεν έχουν αρχίδια.

δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους όμοιούς μου και για τους όμοιούς σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί

Αμφιταλαντευόμουν για τον τίτλο. Αν θα έπρεπε να γράψω τα σταφύλια της οργής ή τα σταφύλια της αποχής. Ή τα καρύδια. Τόσες παπαριές ακούσαμε αυτές τις μέρες.

Αυτοδιοικητικές εκλογές χτες και κάποιοι ψηφίσαμε, κάποιοι άλλοι όχι. Το μείζον ζήτημα χτες ήταν η αποχή, που πλησίασε το 60% στην Αθήνα. Πολλοί αμφισβητούν τη νομιμότητα της εκλογής του δημάρχου. Οφείλω να παραδεχτώ ότι οι περίπου 70.000 άνθρωποι που θέλουν τον Κακλαμάνη στην πρωτεύουσα, είναι λίγοι συγκριτικά με τους κατοίκους (ετεροδημότες, αλλοδαποί).
Γιατί όμως κάποιοι επιλέγουν να μη κάνουν χρήση του δικαιώματος του εκλέγειν; Δε νομίζω ότι υπάρχει σαφής ερμηνεία και σίγουρα όχι μόνο μία. Από την απάθεια της αδιαφορίας μέχρι την οργή της αγανάκτησης υπάρχουν πολλές υποδιαιρέσεις. Πώς μπορούμε να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι;

ΥΓ. Μετά το σχέδιο Καποδίστριας, είδαμε και το σχέδιο Καλλικράτης. Ποιος ο λόγος για τοπική αυτοδιοίκηση, όταν δεν είναι τοπική πια; Ίσως είναι καιρός να εφαρμοστεί  ένα νέο μεγαλεπήβολο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο θα καταργηθούν οι δήμοι και οι περιφέρειες και όλη η χώρα θα αποτελεί μια επαρχία. Προτείνω να ονομαστεί Σχέδιο Αλέξανδρος.  Και στις μοναδικές εκλογές να ψηφίζουμε τους 24 της ευρωβουλής.

Φτάνει πια! Δεν αντέχω άλλο…

Τόσους μήνες μας τα έχουν κάνει μπαλόνια με την εθνική κυριαρχία που απωλέσαμε και το προτεκτοράτο που γίναμε. Επιτέλους, φτάνει. Μπορεί το θέμα να πουλάει και γι’αυτό τα ΜΜΕ να το προβάλλουν (ανάλογα με τη γενικότερη προσέγγισή τους), αλλά κανείς δεν έχει το θάρρος να πει πραγματικά την αλήθεια. Μόνο ο Πάγκαλος μιλάει έξω από τα δόντια, και ως συνήθως λέει ηλιθιότητες (απορώ πώς δεν έχει οδηγηθεί ακόμα με εντολή εισαγγελέα σε κάποιο ίδρυμα).

Παρέδωσαν λέει την εθνική κυριαρχία γιατί υπέγραψαν το μνημόμιο με την τρόικα. Τόσο χρόνια που χρωστούσαμε της Μιχαλούς ήταν καλά; Δεν είχαμε ξένους πιστωτές πριν; Δεν ήταν μέχρι πέρυσι οι ηγέτες της χώρας μαριονέττες; Δεν βλέπαμε τη δαμόκλειο σπάθη; Δε ζούσαμε με το φόβο της χρεωκοπίας; Πώς και ξαφνικά ανακάλυψαν οι μισοί ότι η χώρα ξεπουλήθηκε από προδότες σε ξένα κέντρα και οι άλλοι μισοί ότι σώθηκε η χώρα από σίγουρη χρεωκοπία;

Στα ίδια χάλια ήμασταν πάντα. Οι πολιτικοί ηγέτες στην Ελλάδα έκαναν πάντα ότι τους υποδεικνύετο από τα λεγόμενα ξένα κέντρα. Και δεν ήταν απλώς κοινό μυστικό. Όλοι γνωρίζουν τι συνέβαινε. Όλοι ανεξαιρέτως οι πρωθυπουργοί ήταν καθοδηγούμενοι. Ακόμα και οι ανεξάρτητοι δικτάτορες και ο πατριώτης βασιλιάς. Η διαφορά είναι ότι τόσα χρόνια όλοι μιλούσαμε για κάποιο σκοτεινό κέντρο, που έδινε οδηγίες χωρίς ποτέ να γνωρίσουμε τα πρόσωπα. Βλέπαμε μόνο το χέρι που έδειχνε το δρόμο. Ποτέ δεν είδαμε τον εγκέφαλο που κρύβεται από πίσω. Και τώρα όλα άλλαξαν. Το ξένο κέντρο, που δρούσε στο σκοτάδι, έχει όνομα πια. Η τρόικα!

Σκίσε με, πέτα με στα βράχια…
Το πρόβλημά μας είναι ότι ως λαός αργούμε πολύ. Μπορεί να υπάρχουν ελληνικά μυαλά που διαπρέπουν, αλλά οι περισσότεροι είναι αργόστροφοι. Μας έχουν πάρει το γκρόβερ και εμείς καθόμαστε και το ευχαριστιόμαστε ηδονικά. Όταν επιτέλους καταλάβουμε τι συμβαίνει, μας πιάνουν οι ντροπές και δεν καταγγέλουμε το βιασμό.

Πόσο καραγκιόζηδες είναι οι άνθρωποι; Ίσως πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για το χαρακτηρισμό, που μάλλον προσβάλει τον Καραγκιόζη.
Μάζεψαν όλα πιτσιρίκια από τα σχολεία στον πεζόδρομο με τα ποδήλατά τους, για να τους μάθουν τα εναλλακτικά μέσα μεταφοράς. Δε θα πω για τσογλανάκια που με τις ευλογίες των γονέων πηγαίνουν στο σχολείο με μηχανάκι. Δε θα πω για τους καθηγητές που ψοφάνε για γιορτές και απεργίες. Δε θα πω για τους άσχετους γυμναστές που οδήγησαν εκατοντάδες παιδιά με ποδήλατο στους δρόμους της πόλης, με κίνδυνο ατυχήματος. Θα σταθώ μόνο στην προτροπή ενός ομιλητή, που πρόετρεψε τα παιδιά να προτιμούν το ποδήλατο από το αυτοκίνητο με την εξής μεγαλειώδη φράση: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ.
Έτσι μπράβο. Μάθετε στα παιδιά σας να πηγαίνουν για τσιγάρα με το ποδήλατο.